ท่านผู้ทรงเกียรติไปรวมตัวกันที่โรงอาหารโดยการนัดหมาย
หลังวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนที่ 3 ตอนค่อนข้างสาย
ไม่ว่าสุดท้ายในห้องประชุมกลางจะออกมาคว่ำหงาย
หลายเรื่องในหัวฉันยังคงตั้งคำถามและยังคงสงสัย
ฉันเรียนรู้วิธีที่จะสื่อสารออกมาจากคลาสในมหาลัย
รู้วิธีคุยกับคนต่างเพศ เจ้าหน้าที่ ไม่ว่าไหนใด
มั่นใจทุกครั้งหากต้องโต้ตอบกับคนที่จบปริญญามาหลาย ๆ ใบ
แต่ทำตัวไม่ถูกสักครั้งกับคนที่นอนตบเท้า
ฉันก็ยังหายใจ
บางครั้งที่เดินผ่าน ฉันนึกสงสัยขึ้นมา
ถึงปฏิกิริยาของผู้ทรงเกียรติซึ่งเป็นแบบอย่าง
ฉันเคยเห็นตอนเขาเดินเกมส์ผ่านร่างมาในสภา
แล้วตอนเขาเดินผ่านร่างคนไม่มีแดกล่ะ
ค่านิยมแปลก ๆ ทำเด็กคนนึงกังวล
กดย้ำรีเฟรชรอใบเกรด อีก Tab คือค่าสุขภาพจิตที่วัดกันเอาเองจากฟอร์มในเน็ต
เงินต่อชีวิตผู้ปกครองจากรายชื่อเครื่องเขียนตอนปลอมใบเสร็จ
ไม่เหลือจากมื้ออาหารให้พอไปเก็บ
แต่โภคภัณฑ์สร้างเงินทอนให้พวกกูบริโภคกันมันส์
โชคมันมา กูเลยต้องรีบแดก แบบว่ากลัวโลกจะพัง โคตรกะลา
กูเลยสลับเอาพ่อกูกลับมาโยกมารัน งั้นขอโทษแล้วกัน
เพราะพ่อมึงหมดโอกาสนิรโทษกรรม เพราะพวกกูโลภกันจัง
กลุ่มธรรมดาดิ้นรนกันในเมืองมหัศจรรย์
อีกกลุ่มจ้องกันตาต่อตา คว้ามีดกันฟันต่อฟัน
คงขึ้นอยู่กับประเภทของยา รวมไปถึงที่มาของมัน
อยู่กับเพื่อนกับพ้อง พาปล่อยชีวิตไปตามชะตาของกรรม
จนกลายเป็นอีกหนึ่งเรื่องธรรมดาของวัน
Amazing City you best believe
Yourself before it fall
Hate to live but heat still left
You gonna burn it all
Amazing City a place we please
Praying for gore and god
Backup the brain and train your wealth
It Rotten from a core
ก๊อกก๊อกก๊อก...สวัสดีครับ สวัสดิการความสิ้นหวังถ้วนหน้ามาส่งบริการให้ถึงหน้าบ้าน
ให้รับไม่ว่ารุ่นเด็กหรือว่าอากงทั้งนั้น
เป็นภาพคนที่คุกจากม๊อบ
ทั้งนี้เป็นเสียงวิทยุสังเคราะห์
ตลอดเวลากูจะคุมบอกให้พวกมึงเลือกมองแต่ภาพดี ๆ
พูดพล่อย ๆ ไม่คิดไอ้สัส มึงแดกกันไปเลยอีก 5 คดี
ภาพคนแก่ คนจน คนเจ็บ คนตาย คนท้องไม่พร้อม
จะคิดเยอะทำไม ยังไงมนุษย์ทุกคนก็ต้องเจออยู่แล้วไอ้น้อง
อย่าเสือกรู้มากเพราะคดีกูมันจะแรงซะยิ่งกว่า PG
ให้ชีวิตพวกกูมันดีซะยิ่งกว่าดี ๆ
พวกมึงก็มอมกันเข้าไปซะดีกรี
เพราะมันจะเหมือนเดิมแม้ว่าจะผ่านไปแม้กี่ปี
ก็คือความหวังของพวกมึงมันไม่มีจริง
ในเมืองมหัศจรรย์ที่ตามถนนมันผุมันพัง
ในเมืองมหัศจรรย์ที่ สส. ใช้สภานอนหลับกลางวัน
ในเมืองมหัศจรรย์ทำงานทั้งคืนแลกแค่ข้าวกลางวัน
ในเมืองมหัศจรรย์ที่รัฐประหารกันเป็นประจำ
ในเมืองมหัศจรรย์ที่มลพิษเกินค่าประมาณ
ในเมืองมหัศจรรย์ที่เด็กต้องเจอทหารในคราบอาจารย์
ในเมืองมหัศจรรย์ที่หนีหนี้นอกระบบกันจ้าระหวั่น
ในเมืองมหัศจรรย์ที่เด็กสร้างสรรค์ก็ตีว่าบ้าแล้วกัน
ในเมืองมหัศจรรย์ที่ฝนเพิ่งตกแต่น้ำแม่งท่วม
ในเมืองมหัศจรรย์ที่บอกถือศีลแต่พระแม่งรั่ว
ในเมืองมหัศจรรย์ที่งานทางการไม่ช้าก็ชั่ว
ในเมืองที่ค้านชนฝาพอเขาอ้าขาสักพักแม่งร่วม
ในเมืองที่ชนะเลือกตั้งทำได้แค่จดไม่เขียนหนังสือ
ในเมืองแบบนี้จะให้เราเชื่ออะไรมันได้อีกหรือ
แต่ในเมืองแบบนี้เด็ก ๆ มันยังจะฝันกลางวัน
ในเมืองแบบนี้ยังมีคนรัก ยังมีคนมีความหวังกับมัน
ยังมีคนเห็นความพยายามของตัวเองเละเทะอยู่ข้างทาง
แล้วเขายังไปต่อ แล้วพูดออกมาได้ว่าช่างมัน
โคตรน่าอัศจรรย์ ในขณะที่มีคนเจ็บ คนท้อ คนล้ม คนป่วย คนตาย
ในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็จะยังมีคนเก็บ คนสร้าง คนลุก คนสู้ คนท้า คนทาย
เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าต้นไม้มันจะไม่ผลัดใบ
Amazing City you best believe
Yourself before it fall
Hate to live but heat still left
You gonna burn it all
Amazing City a place we please
Praying for gore and god
Backup the brain and train your wealth
It Rotten from a core
วันนึงฉันเรียนไรม์ร้อยกลอนอยู่ใต้ดิน
ยังมีเสียงที่ครวญครางกรีดร้องให้ได้ยิน
ชีวิตในเมืองใหญ่ใช่ว่าเธอนั้นจะได้บิน
อยู่มาตั้งแต่เติบกับมวลสารที่ชั้นใกล้ชิน
เมืองที่โคตรจะจริงกับชีวิตที่โคตรปลอม
มองลงไปบนพื้น เศษบุหรี่และก็ก้นกรอง
เธอเคยตั้งคำถามไหมหรือเพียงแค่คิดแล้วก็ก้มมอง
ไม่ต้องจบมาสูงหรอก แต่ก็รู้ทำไมคนแม่งอยากปล้นทอง
ต้นตอเหมือนมีมีดมาเฉือนอยู่ที่ต้นคอ
ถ้าไม่คิดจะสู้ ไฟลท์นี้ให้มึงร่นรอ
ขอแค่ใจมึงข้นพอ อย่าให้แผนมึงล่มพอ
อยู่กับปัจจุบันไม่ใช่แค่คำที่คนพ่นยอ
อรุณยังเบิกฟ้าและนาฬิกาไม่ทวนเข็ม
อยากจะชี้แจงกับสิ่งที่ท่านได้ควรเห็น
ที่คนเขาด้อยค่าก็เพราะว่าแม่งกลัวเจ๋ง
เขาปฏิบัติกับมึงไม่ผ่าน แม่งไม่ต่างกับคนตัวเหม็น
เขียนถึงปักษ์สาและเรียงร้อยด้วยอักษร
บางครั้งก็อาจสว่าง แล้วก็บางทีที่มันก็อาจหมอง
ก็แล้วแต่คนลิขิต เรื่องชีวิตผมไม่อาจสอน
บางครั้งมึงเป็นที่ 1 และอีกหลายครั้งที่มึงไม่ผ่าน 2
อาจหลอนกับตัวเลขที่ฝากถอน
เพียงแค่อยากจะเอาตัวและหัวลงไปผ่านหมอน
ต่างสอนเหมือนเอาขวานไปผ่าขอน
ซูบที่ยังไม่ต่างผอม เราเป็นคนไม่ต่าง
แต่ที่มันต่างอยู่ระหว่างหงอน